Ik ben een perfectionist, d.w.z. dat ik hoge eisen stel aan mezelf en aan mijn omgeving.
Sinds mijn burn out 6 jaar geleden weet ik van het bestaan hiervan en dat juist mensen met deze eigenschap zeer vatbaar zijn voor een burn out.
Zodra ik me bewust wordt van mijn perfectionisme leg ik de lat bewust wat lager en stel mezelf dan in gedachten de vraag of het perse perfect moet zijn of dat goed ook goed genoeg is. Eigenlijk kan ik mezelf dan altijd antwoord geven dat goed ook goed genoeg is, dat perfect me niet dient omdat het onhaalbaar is want niks en niemand is perfect.
Wanneer is iets perfect?
Iedereen heeft zijn eigen invulling aan wat perfect is. Probleem is dat we perfecte situaties als kind al voorgeschoteld krijgen in  sprookjes, films of reclames en dan denken dat het in het echte leven ook zo hoort te zijn. En daar knelt het want een vriendschap, huwelijk, kinderen krijgen en opvoeden, het leven: dat verloopt niet perfect. Dat gaat met vallen en opstaan, met pieken en dalen, fouten maken en daarvan leren. Het gaat niet vanzelf, het is keihard werken.
Kop 2 
Ik heb perfectionisme de afgelopen jaren vooral als negatieve eigenschap gezien omdat het me vaak uitputte om die lat zo hoog te leggen en ik niet snel tevreden ben met mezelf, mijn werk, huishouden etc..
Onlangs werd ik er in een training op gewezen dat het wel degelijk ook een goede kwaliteit is die ik in kan zetten als coach. Het duurde even voor dit tot me door drong en nu kan ik hem omdenken. Want wat levert perfectionisme op voor mijn klanten?
Dat ze erop mogen vertrouwen dat alles zorgvuldig heb uitgedacht tot in de kleinste details, dat ik me er niet makkelijk vanaf maak en tot het uiterste ga om het gewenste resultaat te behalen.
Mijn grootste uitdaging is: loslaten!
Want wanneer laat je iets los? Wanneer is iets goed genoeg? Wanneer is het beter om iets of iemand los te laten omdat het je niet meer dient?
Daar heb ik erg veel moeite mee vooral als het om personen gaat die in mijn hart zitten zoals mijn kinderen, ouders, broers, zussen of partner. Wanneer is het tijd om je kinderen los te laten zodat ze hun vleugels uit kunnen slaan en zelf vorm gaan geven aan hun leven, kunnen leren met vallen en opstaan zonder teveel op hun moeder te steunen? Hoe zorg ik voor emotioneel gezonde en evenwichte kinderen die klaar zijn om het nest uit te vliegen? Stoppen met zorgen dat zal ik niet doen maar in hoeverre ik daar controle op kan uitoefenen dat wordt steeds minder. Op een gegeven moment moet en wil ik ze loslaten en mag ik vertrouwen dat ze het zelf kunnen, dat ze klaar zijn om zich staande te houden in deze wereld. In de hoop dat ik ze genoeg vertrouwen in zichzelf heb meegegeven en mogen zijn wie ze zijn en dat dat goed genoeg is.
Kop 3
Wanneer laat je iemand los die in je hart zit? Een vriend, vriendin of je partner?
Hoe lastig is het om erachter te komen dat iemand die al jaren naast je staat je niet meer dient omdat het geen gelijkwaardige relatie meer is?
De een geeft en geeft en de ander neemt en neemt en hoopt dat het goed genoeg is wat je geeft. En plotseling kom ik er dan achter dat deze relatie gebaseerd is op angst, angst voor een tekort aan liefde.
Ik ga nadenken en rondjes draaien in mijn hoofd om te snappen waar dit op gebaseerd is, hoe is het ontstaan en wat moet ik er dan mee? Tot ik van mijn hoofd naar mijn hart en buik ga, daar ga ik voelen. Ik voel dat het schuurt, dat het al een tijdje schuurt maar dat ik het wilde negeren uit angst om diegene te verliezen, me in allerlei bochten wring om de relatie in stand te houden. Totdat ik me ‘ per toeval’ bewust wordt van mijn eigen angst en gekronkel.
Ik neem er de tijd voor om te gaan voelen wat mijn volgende stap is, wat wil ik nog van deze persoon? Liefde en vriendschap onvoorwaardelijk en als dat niet wederzijds is dan zal ik diegene met pijn in mijn hart loslaten.
En zodra ik dat besloten heb gaat het universum me testen of ik dat wel echt wil en ben ik niet volhardend hierin en ga er toch weer in mee. Ik krijg de deksel keihard op mijn neus en dan is het opeens een stuk duidelijker dat ik deze persoon met liefde los mag laten, zonder wrok of spijt.
Onze vriendschap dient niet meer, het is tijd om elkaar los te laten hoe pijnlijk dat ook is na al die jaren. Ik wens je het beste en mooiste leven toe.
Ik kijk mijn pijn aan, ga rouwen om het verlies, dit gevoel mag er zijn tot ik weer opsta en doorga, op naar de volgende uitdaging in mijn leven.

Pin It on Pinterest